Rozdział.1

"Ludzie zmieniają się tak samo jak pory roku... Prędzej czy później wraca to co było..."

-Pobudka.- powiedziała mama i szarpnęła lekko Vic za ramię.

-Co? - Spytała zaspana dziewczyna

-Już rano. Masz tu śniadanie. To co zawsze.- Oznajmiła mama i podała jej tackę na której był mały talerz z kanapkami, szklanka mleka i szklanka soku pomarańczowego.

-Dziękuję.- Odwzajemniła uśmiechem.

Vicky spokojnie zjadła śniadanie. Było koło 8:00. Nagle usłyszała dzwonek telefonu. Na wyświetlaczu widniał napis: 'Igoor.' Nie chciała odbierać. Bez wahania wcisnęła czerwoną słuchawkę. Wstała z łóżka i ruszyła w stronę łazienki. Weszła pod prysznic i po chwili była już w ręczniku w pokoju. Wybrała ciuchy z szafy. Te które jej zostały odłożyła sobie właśnie do szafy. Ubrała się w przepiękny strój. Bardzo lubiła tą sukienkę bowiem kiedyś , kiedy jej babcia jeszcze żyła poszły razem na zakupy i właśnie tą sobie wybrała. Nałożyła jeszcze lekki makijaż i wyszła w miasto. Chciała ostatni raz przejść się ulicami dla niej małego miasta. I tak błądziła między wszystkimi budynkami, szła po tych wszystkich drogach. Nic ją nie obchodziło, tylko muzyka płynąca z jej słuchawek. Nagle stanęła na chwilkę zauważyła kogoś. Szybko się odwróciła  i szybkim krokiem zaczęła się oddalać. Lecz po chwili poczuła czyjąś rękę na ramieniu.

-Poczekaj. Nie uciekniesz od tej rozmowy- Rozległo się.

-Tylko tego pragnę. Nie chcę Cię znać. Dzisiaj lecę do Londynu. Skończę z tym marnym życiem w tej wiosce. I zacznę drugie, lepsze życie.- Odkrzyknęła jednocześnie się odwracając.

-Ale ja Ci nie pozwolę, zbyt bardzo mi na tobie zależy.-

-Ale Igor zrozum, ja z Tobą nigdy nie będę. Traktowałam Cię jak przyjaciela, tylko i wyłącznie. Przepraszam że nie odwzajemniałam twoich uczuć, ale tak wyszło. Żegnaj.- Powiedziała i odwróciła się w przeciwną stronę.

Zaczęła biec ile sił w nogach. Dość nie wygodni biegnie się z 15 centymetrowymi obcasami, więc zdjęła szpilki i biegła o gołych stopach. Tylko na sekundkę się odwróciła i zobaczyła Igora, który opadł na kolana i schował twarz w dłoniach. Jej oczy się zeszkliły.

-Przepraszam.- Szepnęła po cichu.

Wpadła do domu niczym burza. Lot miała o 19:00. Musiała się zbierać na odprawę. Było dobrze po 14 a na lotnisko mieli z 2 godzinki jazdy i to szybkiej, a dzisiaj jej mama prowadziła także nawet z 3 .

-Mamooooo! Zbierajmy się już proszę!!- Krzyknęła z góry.

-Okej. Jesteś już gotowa?!- Odkrzyknęła jej

Vic wzięła głęboki oddech i krzyknęła :

-Taaaak!-

Szybko zbiegła na dół. Walizki położyła pod samym wyjściu i usiadła na barowym krzesełku ustawionym pod blatem stołu. Sięgnęła po jabłko. Wzięła kilka gryzów i wstał jak poparzona. Zebrała się tak szybko , ponieważ jej mama już była koło niej.

- Chodź.- Szepnęła jej do ucha.

Serce zaczęło jej szybciej bić. Otworzyła drzwi ciemnego auta i wsiadła. Chwilę później ruszyli  w drogę.

*3 godziny później*

-Jesteśmy.- Oznajmiła mama.

Serce znów łomotało jak oszalałe. "Już za niedługo, będę w Londynie. I w końcu zacznę to wymarzone życie" Myślała podziwiając tłum jaki był na lotnisku. Poszli w stronę pani która była od odprawy. Stanęła w kolejce. Stała i czekała z 30 minut. Mimo, że zajęło to tyle czasu, nie odczuwała tego. Myślała , że stoi tu 5 minut a tutaj już tyle czasu. Jej rodzice cały czas byli przy niej. Trzymali ją za rękę.

-Następny.- Krzyknęła odprawczyni

- Dzień dobry.- Powiedziała dziewczyna ukazując rząd białych zębów.

-Dzień dobry, poproszę bilet.- Odwzajemniła jej uśmiechem pani.

Odprawczyni zaczęła podbijać rożne pieczątki. Sprawdzać każdy możliwy dokument, każdą najmniejsza krateczkę.

-Oto pani walizka.- Rzekła i wskazała na powoli przesuwającą się jaskrawo zieloną walizkę.

-Dziękuję.- Odpowiedziała.

-No too.- Przeciągnął tata.- Miłej podróży i nie zapomnij dać nam znać kiedy dolecisz i jak wylądujesz.- Powiedział. Vicky widziała, że z trudem powstrzymywał łzy. Jeszcze nigdy w życiu nie widziała go tak smutnego.

-Pa. Kocham Cię.- Jąkała się mama przez łzy.

-Przestań bo cała się rozmażesz. Wiem ile robiłaś ten makijaż…- Zaczęła ją pocieszać.

 Mam uśmiechnęła się i wypuściła ją ze swych objęć.

-Kocham was najmocniej na świecie.- Powiedziała i ruszyła ciągnąc walizkę, w stronę bramek. Była już za nimi. Szła białym korytarzem. "Nie obracaj się, bo będzie źle" Powtarzał sobie w duchu lecz uczucie , które łączyło ją z rodzicami wygrało. Obróciła głowę. I zobaczyła mamę w objęciach swego taty. uśmiechnęła się do niego. On odwzajemnił i pomachał jej dyskretnie. Ona odmachała mu. I poszła dalej ...

_________________
Gunwo wiem :x